ಮಂಗಳವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 1, 2016

ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮ


ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮ ಎಂಬುದೊಂದಿದೆ ಅಂದೇ ನನಗನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.. ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯಿಯೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಬಯಸಲೀ ಬಿಡಲೀ ಪ್ರತಿ ಫಲ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದ್ದೆ... ನ್ಯೂಟನ್ ನ ಮೂರನೇ ನಿಯಮದ ಹಾಗೆ ` ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.'
ಏನೂ ಅರಿಯದ ಹಸು ಕಂದಮ್ಮನೂ ತಾಯ ಸೇವೆಗೆ ತನ್ನ ಆಟ ಪಾಟಗಳ ಮೂಲಕ  ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹಣವೇ ಸಿಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ.. ಅದು ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲೋ, ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲೋ, ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯಬಹುದು.
 ಅಥವಾ  ಅವಹೇಳನವೋ ನಿಂದನೆಯೋ, ಉಪೇಕ್ಷೆಯೋ ಆಗಿದ್ದರೀ ಇರಬಹುದು. ಅದೂ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಫಲ ತಾನೆ?  ಋಣಾತ್ಮಲವಾದದ್ದು, ಯಾರೂ ಬಯಸದ್ದು ಆದರೂ

 ಯಾರಾ ದರೂ ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದೂ ನನಗನ್ನಿಸಲ್ಲ..  ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗಿಯಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವವನೂ ಮೋಕ್ಷ ಕಾಮಿ ಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ

ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು

                                                  
 ಆ ಸಜ್ಜನ ಬಾಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ   ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ.. ತನ್ನೊಡನೆ ದೇವರಿದ್ದಾನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ... ಇಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ತಾನು ಸಾಗಿ ಬಂದ ದಾರಿಯ ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿದ.. ಅವನ ವಿಶ್ವಾಸ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು!! ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಎರಡು ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು!!
 ಆದರೆ ... ಇದೇನಿದು??? ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಜೊತೆ ??
 ಅವನು ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು  ಹಾಕುವಾಗ ಅವನು ಮ್ಲಾನ ಚಿತ್ತನಾದ.. ಕಾರಣ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆತನ ಅತ್ಯಂತ ದು:ಖದ, ದೀನಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು..
 ``ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದ ದಯಾಮಯನಾದ ಭಗವಂತ ನಾನು ದು:ಖಿತನಾದಾಗ ಕೈಬಿಟ್ಟನೇ?;;.. ಅವನು ದೇವರನ್ನೇ `ಯಾಕೆ ನೀ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ?.. ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತೀ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದೆನಲ್ಲ? ನನ್ನ ಹೀನಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಒಂಟಿ ಮಾಡಿದ್ದು ನ್ಯಾಯವೇ?....'' ಎಂದು ದೈನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ..

 ಅದಕ್ಕೆ  ಕರುಣೆಯ ಜೇನಿನಲ್ಲದ್ದಿದಂಥ ಭಗವಂತನ   ದನಿ ಕೇಳಿ ಬಂತು `` ಮಗೂ, ನೀನು ತಪ್ಪು ತಿಳಿದಿದ್ದೀ.. ಯಾವಾಗ ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಕದಲ್ಲಿದ್ದೆಯೋ , ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನೀನು ಕಾಣುವ ಒಂದೇ ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ನನ್ನವು.. ಆಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ....''

ದೇವರ ದರ್ಶನ

ಹೋಗಿದ್ದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ.. ದೇವರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ....

ಕಂಡದ್ದು...

ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನೂಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಹನೆ ತುಂಬಿದ ಜನರನ್ನು, 

ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದಂತೆ ದೀನ ಮುಖದಿಂದ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುದುಕನನ್ನು, ....

ಚಪ್ಪಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ,
ಮೈತುಂಬಾ ಒಡವೆ ಹೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೆಂಗಸರನ್ನು...

ಪಿಕ್ ಪಾಕೆಟ್ ಮಾದಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ಯುವಕನನ್ನು ಚಚ್ಚುತ್ತಾ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಕ್ತ ಜನರನ್ನು...

ಮಂಗಳಾರತಿಗೆ ಬೀಳುವ ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡುವ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು...

ಎಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ. ಬಣ್ಣಬಣ್ಣda ದೀಪಗಳ ನಡುವೆ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋದ ಪರಶಿವನನ್ನು..

ದೇವಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ.. ಆನಂದದ ಬದಲಾಗಿ ಏನೋ ವಿಷಾದ... 


ಗುರುವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 13, 2015

ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು.... ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ...


೧
  ಮೋರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕರೆಸಿದ್ದರು.. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಪಾಪ ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಕೆಲಸ  ಮಾಡಿ ದಣಿದಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಅವನಿಗಾಗಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ , ಮತ್ತೆ ಟೀ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟು.
 `ನೋಡಪ್ಪ. ದೋಸೆ  ಟೀ ಇದೆ  ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡು ತಿಂದು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡು' ಅಂದೆ.. ಅವನು ದೋಸೆ ತಟ್ಟೆ ನೋಡಿ `ಅಮ್ಮಾ , ಒಂದು ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಡಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಲಿ ತಿನ್ನಲ್ಲ' ಅಂದ ನಾನು ` ಯಾಕೆ? ತಿನ್ನು ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದೆ ಅದಕ್ಕವನು ನೀವು ಮೇಲ್ಜಾತಿ. ನಮ್ಗೆ ನೀವು ಬಳಸೋ ತಟ್ಟೆ ಕೊಡ್ಬೇಡಿ ನಂಗೆ ಒಂದ್ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಡಿ ಸಾಕು. ಅಂದ `
ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ` ``ಇದರಲ್ಲೇ ತಿನ್ನು ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಲ್ಲ....'' ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಂದೆ.
೨
ಹೋದ ವಾರ  ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.. ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ ದರ್ಶನವಾದಮೇಲೆ ತೀರ್ಥ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಕ್ಯೂ ನಿಂತೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಮಡಿಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.   ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಅವರ ಕೈ ನನ್ ಕೈಗೆ ತಗುಲಿತು..( ಅವರ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದಲೇ)  ಅವರು  ಕೋಪ ತಿರಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ` ದೂರ.. ದೂರ...'' ಅಂತ ಕಿರಿಚಿದರು.. ನಂಗೆ ಶಾಕ್ ... ಅವಮಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡು  ಹಾಗೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದೆ...

 ಈ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ನಾನು ನಾನೇ ಆಗಿದ್ದೆ.. ಆದರೆ ಮೊದಲ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಆ  ಕಷ್ಟಜೀವಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ  ಉತ್ತಮಳಾದೆ? ಹಾಗೂ  ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಯಾಕೆ ನಿಕೃಷ್ಟಳಾದೆ?
 ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ

 *******************************